Het verhaal van Leen Verhoef


"De switch van mijn leven"

Leen Verhoef, al 11 jaar bij het Parkhuis werkzaam als verzorgende IG op locatie Parkhoff. “Iedere dag geniet ik van mijn werk, ook al is het soms zwaar. Maar om iets voor de bewoners te kunnen betekenen geeft me zo’n voldoening. Daar doe ik het echt voor!” 

Met een fijn gevoel terugkijken op een werkdag heeft Leen niet altijd gehad. Jaren geleden is zijn loopbaan begonnen in een ijzergieterij. Iedere dag aan de lopende band als kernmaker. Maar op een gegeven moment voelde Leen dat hij echt wat miste. “IJzer is en blijft maar ijzer”. Zijn vader ging in die tijd dementeren en Leen kwam erachter dat hij daar eigenlijk heel goed mee kon omgaan. Voor hem een eye-opener dat hij veel liever met mensen wilde werken. En zo besloot hij om een carrièreswitch te maken. En dat bleek uit te pakken als de switch van zijn leven! Want in de driejarige opleiding die hij volgde tot VIG-er, leerde Leen zijn huidige vrouw kennen. 

Iedere werkdag is weer anders

Ook professioneel vond hij zijn draai in het leven. Zijn karaktereigenschappen om geduld te hebben, niet boos te worden, met humor zaken te benaderen en overzicht te houden wat er in een groep gebeurt komen hem daarbij goed van pas. En iedere werkdag is weer anders, want je werkt nu eenmaal met mensen. “Als ik een dagdienst heb, dan ga ik na het lezen van de overdracht aan  de slag om bewoners te helpen bij het opstaan, wassen en aankleden. Ik laat bewoners zoveel mogelijk zelf doen als ze dat nog kunnen. Daarna ontbijten, praatje maken, krant voorlezen, spelletje doen en als het lekker weer is naar buiten. Belangrijkste is dat bewoners zien dat je in de buurt bent, dat geeft ze een veilig gevoel.”

Heb je wel genoeg gedaan voor iemand?

Terwijl we verder praten, draait Leen de gehaktballen. Want ook ’s avonds koken behoort tot zijn taken. “Bewoners mogen ook meehelpen als ze het leuk vinden”, vertelt Leen. “Dan hebben ze het gevoel zich nog nuttig te kunnen maken.” Die dag gaat het ook niet zo goed met een vrouwelijke bewoonster. Ze ligt op bed en ijlt af en toe. “Het is belangrijk dat ik regelmatig even een kijkje neem bij mevrouw om te zien of het allemaal nog gaat en om haar gerust te stellen. Als iemand de laatste levensfase ingaat en stervende is dan grijpt je dat wel aan. Maar je bent er ook op voorbereid. Je weet dat het een keer gaat komen. Het begeleiden van iemand die stervende is, is niet zozeer zwaar. Het zwaarste is de gedachte of je wel genoeg hebt kunnen doen voor iemand.” Leen heeft ook een opleiding ‘palliatieve terminale zorg’ gevolgd. Dit is een opleiding die het Parkhuis aanbiedt samen met andere organisaties in de ouderenzorg. 

Diverse kanten uit

De vele opleidingen die je bij het Parkhuis kunt volgen is een van de voordelen. Je kunt je volop ontwikkelen als je wilt. “Ik wil graag nog de cursus voor ‘geriatrische verpleegkundige’ volgen. Dan leer je meer over de psychologische en emotionele kant van dementie. Dat zou een verrijking van mijn werk zijn.” Bij het Parkhuis kun je sowieso diverse kanten uit. Er wonen cliënten met diverse gradaties van dementie verspreid over verschillende locaties. En ook jong dementerenden, mensen met het Korsakov-syndroom en cliënten met lichamelijke aandoeningen in combinatie met gedragsproblemen en/of psychiatrische problematiek hebben een thuis in het Parkhuis. Het Parkhuis biedt ook geriatrische revalidatie aan. “Je kunt dus de locatie en doelgroep kiezen die bij je past. En overal waar je komt voel je de warme, gemoedelijke en gastvrije sfeer.”

Meer mannen in de zorg

Leen heeft echter nog wel wat te wensen: hij wil meer mannen in de zorg! En hij somt graag de voordelen op: “Je hebt echt de hele dag leuke vrouwelijke collega’s om je heen die je op handen dragen. Je voelt de waardering dat je als man in de zorg werk. Ook mijn familie en vrienden hebben destijds heel positief gereageerd op mijn switch. Bewoners herinneren zich over het algemeen niet de namen van het verzorgend personeel, maar die van de mannelijke verzorgers die kennen ze dan wonderbaarlijk wel. En dat laatste stukje worst bewaren ze ook altijd voor jou als man. Dus kom op mannen, meld je aan!”